KLEINE MEID
(Traduction : Vera DE BRUYN & Karen RUMMENS)
1 actrice (16/20 jaar)
MEISJE, jong meisje, onverzorgd uiterlijk: gekreukt en slecht passend kleedje, verwilderde haren; uitgelopen mascara, die haar een sombere, iets verbijsterde blik geeft… Zij staat onbeweeglijk rechtop in een houding die het midden houdt tussen onhandig en brutaal. Zij houdt 3 knuffels vast.
_______
MEISJE (praat tegen haar eerste knuffel, met kleine-meisjes stem): Jouw mama, wat doet die eigenlijk?
MEISJE (normale stem): Zij is directiesecretaresse bij de dienst algemeen management? Dat is niet slecht… (korte pauze) 's Avonds komt ze naar huis om voor jou te zorgen. Zij maakt dan je lekker soepje klaar. Daarna, geeft ze je je nachtzoentje. (Met de stem van een nukkig klein meisje terwijl ze energiek haar kaak afpoetst) Bah, wat een vieze zoen! De zoen van een vieze mond!
(PAUZE)
MEISJE (aait haar knuffel, met zachte stem): Wel wel, hier zie de aaitjes van mama… (woedende stem) Raak me niet aan! (zachte stem) Dat doet goed, de strelingen van mama… (woedende stem) Raak me niet aan, mama, asjeblief! (zachte stem) Ik verlang er zo naar, mama, naar je liefkozingen… Als je eens wist hoe hard ik ernaar verlang… (woedende stem) Raak me niet meer aan! Blijf met je handen van me af!
(PAUZE)
MEISJE (met normale stem tegen haar eerste knuffel): Nee, ik ben geen kleine meid. Ik ben 17 jaar, echt waar, maar ik ben geen jong meisje. Ik ben een ding, 17 jaar oud. (met de stem van een nukkig klein meisje) Nee, ik wil geen mooie, propere kleren aandoen! Want dan bekijken al de mijnheren mij. Dat is bangelijk, al die mijnheren die kijken, met hun smerige zoenen… (tegen haar knuffel) Heb je het gehoord! Ik wil geen mooi jong meisje zijn! Ik wil een vies, lelijk mormel zijn!
(PAUZE)
MEISJE (begint te zingen,
met zachte stem op de tonen van een aftelrijmpje):
De kleine meid die lang wacht
op haar mama in de nacht.
‘s Avonds is zij steeds alleen
en niemand hoort dan haar geween.
Mama komt pas 's morgens t’rug
en weent dan stil achter haar rug…
(PAUZE)
MEISJE (met starre blik, flashback, met normale stem): Ik loop op volle snelheid. Mijn gezicht brandt, mijn wangen zijn vuurrood. Eerst over de binnenplaats, dan achter het klaslokaal door, bocht naar de toiletten, terug tussen de twee grote populieren, en tot slot een duik plat op mijn buik op het asfalt van de speelplaats. Onder mijn rok bloeden mijn knieën. In mijn borstkas bloedt mijn hart. (met kleine-meisjes stem) Neen, juffrouw, ik ben geen krankzinnig klein meisje. Ik ben een klein meisje net zoals de anderen. Mijn mama heeft dat gezegd.
MEISJE (met normale stem, tegen haar tweede knuffel): En jouw mama, wat doet jouw mama? Schminkster? Dat is goed… (pauze) Bah, dat is vies lippenstift. Toen ik klein was, vond ik het fantastisch om met lippenstiften de muur vol te kladden. Maar dat vond mama niet goed. (pauze) Zeep, dat is pas proper! Ik was me, ik was me opnieuw en opnieuw, ik schrob om alle viezigheid weg te krijgen… Toen ik 10 was ben ik begonnen me te schrobben met een schuursponsje, om me nog beter te wassen. Bij het medisch onderzoek, kreeg de dokter bijna een appelflauwte. Mijn armen waren rauw vlees. Zelfverminking, zo staat het in mijn dossier. (met kleine-meisjes stem) Neen, dokter, ik ben geen krankzinnig klein meisje. Ik ben een klein meisje net zo proper als de anderen. Mijn mama heeft dat gezegd.
MEISJE (tegen haar tweede
knuffel): Wat? Jouw papa is een … (hatelijke stem) Jij lelijke leugenaar! Je
wilt me doen geloven dat je een papa hebt? Ik ben toch niet idioot, zeker? Hewel,
waar is hij dan, die papa van jou, als je er al één hebt? Zal ik het eens
zeggen? Hij bestaat alleen in die stomme kop van jou. (Ze roept in verschillende
richtingen) Papa? Papa? Papa? (pauze) Zie je wel?
(Pauze) (Blik naar de
derde knuffel)
MEISJE (tegen de knuffel): En jij, wat doet zij, die mama van jou? (pauze) Goed, dat is heel goed…
(Pauze)
MEISJE (met starre blik, met rustige stem): Hewel, mijn mama, dat is Sophie. En al 25 jaar, doet zij de boulevard…
(Licht uit)
EINDE
15 septembre 2007
WOMMELGEM (Belgique)