MIJN LAND
(Traduction : Vera DE BRUYN & Karen RUMMENS)
2 acteurs : "PERSONAGE" en "VERPLEGER" (man of vrouw)
Geen décor, geen accessoires.
Voldoende adempauzes inlassen.
___________
(PERSONAGE staat op de voorgrond. Hij kijkt naar de horizon voor zich, een glimlach op de lippen.)
PERSONAGE: Kijk, dit is nu mijn land. ("nu" niet benadrukken, niet de betekenis van "op dit ogenblik", wel in de betekenis van "hier zie")
Mijn oorsprong, mijn roots.
Mijn puntje op de kaart.
Mijn wereldwonder, mooier dan de 7 andere samen.
Kijk daar, en daar, alles hieromheen, dat is thuis.
Er is dat licht, het unieke licht dat de einder van mijn reizen overtrok.
Die ochtendgeur, die mijn nachten aan de andere kant van de wereld deed ontwaken.
Die hemel, van het blauwste blauw, grijs van alle onweerswolken.
Die vrouwen met hun kristallen blik.
Die stilzwijgende mannen.
(Adempauze)
PERSONAGE: Kijk, dit is mijn land.
In deze straten heb ik leren lopen.
In deze fonteinen heb ik als kind geplonsd.
Ik ben ingedommeld in zijn koele schaduwen.
Dikwijls heb ik staan kijken, bij de grote stroom, naar het voorbijkomen van de schepen (pauze) en de dromen.
(Adempauze)
PERSONAGE: Zekere dag, heb ik mijn land verlaten.
Ik ben gaan kijken, aan de andere kant van de bergtoppen, of het water er zachter was en de tijd oneindiger.
Ik heb duizenden stappen gezet, op meer dan duizend plaatsen.
Ik heb waterlopen gevolgd, woonwijken doorkruist.
Ik heb gewoond op plaatsen van ondenkbare schoonheid, waar de muren me leken te smeken om te blijven.
Maar nooit, nergens, heb ik deze huivering gevoeld. Deze brandende golf, die het hart van de Mens overspoelt en zijn aders in vuur en vlam zet, wanneer hij weet dat hij op "zijn" grond staat.
(PERSONAGE kijkt in de verte, uitkijkend naar iemand die spoedig gaat aankomen.)
PERSONAGE (roept, met krachtige stem en op blijde toon): Kaliana!!
Je huid is pure zijde! Je haren geweven door de wind! Je stem zingt als een regenbui van duizenden zilveren druppels!
(roept) Kaliana!! De bel voor het einde van de lessen gaat zo dadelijk klinken. Hoe smacht ik naar jou, mijn kind.
Loop! Loop over mijn land! Loop over "jouw" land!
Kom, kom schateren in mijn armen!
Kom me vertellen hoe blij je bent dat je mooi bent, dat je vrij bent!
(Een bel weerklinkt, knarsend en sinister. Een 2e persoon, met koud en beangstigend uiterlijk, in verplegeruniform, verschijnt, gaat langzaam achter het PERSONAGE staan en blijft onbeweeglijk staan.)
PERSONAGE (koortsachtig, zonder zich om te keren): Nog even. Kaliana blijft nu niet lang meer weg.
(Adempauze)
VERPLEGER: Het heeft geen zin om te wachten, dat heb ik u al gezegd. (pauze) Kom, het is tijd om naar binnen te gaan.
(PERSONAGE, gehallucineerd, wijst met de vinger naar een punt aan de horizon.)
PERSONAGE: Kijk! Kijk! Vogels van koraal! Daar! Zij zitten hoog in de boom van de massa. Dat is een teken van geluk en voorspoed!
(Adempauze)
VERPLEGER: Dat zijn eksters en zij zitten op een cipres.
(Gedurende een aantal seconden sluit het gezicht van PERSONAGE zich. PERSONAGE lijkt te berusten.)
PERSONAGE: Denkt u dat ik ooit, op een dag mijn land zal weerzien?
VERPLEGER: Genociden verscheuren voor altijd het hart van de Geschiedenis. Soms echter slaagt de tijd erin om haat en beulen te doen verdwijnen. Binnen één, vijf of tien jaar zal u kunnen terugkeren naar uw land en er opnieuw leven. Bijna zoals vroeger. In de herinnering van Kaliana (pauze).
Komaan, kom mee, het is tijd voor uw medicijnen.
(Licht uit)
EINDE
A. GIBAUD - Juli 2005
16 septembre 2006
WOMMELGEM (Belgique)
Alle rechten voorbehouden - A. GIBAUD - SACD N° 31435 43